Nie zginęła! Zmartwychwstała!
Mimo wrogich burz.
Wstała wielka i wspaniała
w blasku jasnych zórz.
Spadły pęta i kajdany.
Pierzchnął zdrady wróg.
Czas wolności znów nam dany
Wrócił nam ją Bóg.
Nasze pułki te sokole
I nasz Biały Ptak
Rozwinęły wolne skrzydła
W sam podniebny szlak
„Niepodległa – Zmartwychwstała”
Niechaj dzwoni dzwon!
Niech w niebiosa pieśń się wzbija
Z wszystkich Polski stron.

(M. Studnicka „Nie zginęła”)

11 listopada 1918 roku Polska po 123 latach odrodziła się Polska. Przeszło tysiącletnia historia państwa polskiego obfitowała w wiele wydarzeń. Były okresy wzlotów i upadków, lecz najbardziej tragiczny okazał się koniec osiemnastego wieku. Trzej potężni sąsiedzi Polski – Rosja, Prusy i Austria, korzystając z osłabienie naszego kraju, podzielili nasze ziemie pomiędzy siebie i wprowadzili własne rządy. Katastrofa rozbiorów i utrata państwowości nie załamały jednak narodu polskiego. Jego wola przetrwania i uparte dążenie do odzyskania niepodległości stały się podstawą do odrodzenia wolnej Ojczyzny. Naród pozbawiony własnego państwa, rozdarty przez zaborców i intensywnie wynaradawiany, zachował mimo tych działań jedność i tożsamość. Polaków zamieszkujących zarówno ziemie etnicznie polskie, jak i tych, którzy żyli na terenach narodowo mieszanych, łączył ich wspólny język, świadomość narodowa oraz pragnienie utrzymania tradycji i starych obyczajów. Polska, wykreślona z mapy świata, pozostała w sercach i w myślach Polaków. Daremne jednak były próby wyzwolenia Ojczyzny – powstania zbrojne kończyły się przegraną z przeważającymi siłami wroga. Ten ciężki okres niewoli trwał ponad 120 lat. Jednak kiedy W 1914r. wybuchła wojna pomiędzy Rosją a Niemcami i Austrią, w sercach Polaków zapłonęła nadzieja, że nadchodzi godzina wyzwolenia! Zmagania wojenne trwały ponad cztery lata i zakończyły się klęską naszych państw zaborczych. 11 listopada 1918r. powstało NIEPODLEGŁE PAŃSTWO POLSKIE.

Niepokonanym – Chwała i Cześć!

Niepokonanym wznieśmy pieśń.

O bohaterstwie w świecie nieznanym

I o Narodzie Niepokonanym!

Dziękujemy naszym przodkom i oddajemy hołd za niezwykłą odwagę, pokorę, wierność ideałom     i patriotyzm, a przede wszystkim za to, że bezinteresownie i z poświęceniem ratowali Ojczyznę, gdy była ona poddawana najcięższym próbom.

Ale nie depczcie przeszłości ołtarzy,

Choć macie sami doskonalsze wznieść;

Na nich się jeszcze święty ogień żarzy,

I miłość ludzka stoi tam na straży,

I wy winniście im cześć!

(Adam Asnyk)